Maggikruid lijkt zo’n bescheiden plant, maar vergis je niet: dit groene krachtpakket wordt overal voor gebruikt. In de keuken geeft het die diepe, hartige smaak aan soepen, stoofpotten en sauzen waar je meteen “mmm” van zegt. Enkele blaadjes zijn vaak al genoeg om een gerecht karakter te geven, alsof er uren liefde in is gekookt.

Maar maggikruid reikt verder dan het bord. In oude kruidentradities stond het bekend als een plant die de spijsvertering ondersteunt, de eetlust opwekt en het lichaam weer in balans brengt. Thee van maggikruid werd gedronken tegen een zwaar gevoel in de buik, en het kruid vond zijn weg naar huis-tuin-en-keukenmiddeltjes lang voordat er pillen waren.

Ook in de tuin is maggikruid een trouwe bondgenoot: sterk en winterhard. Het groeit gul, jaar na jaar, alsof het wil zeggen dat overvloed iets natuurlijks is. En dan is er nog de symboliek—maggikruid werd vroeger gezien als een plant van bescherming en aantrekking, een kruid dat warmte, huiselijkheid en verbondenheid vertegenwoordigt.

Kortom: maggikruid is niet zomaar een kruid. Het is een smaakmaker, een helper, een stukje levende geschiedenis. Eén plant, eindeloos veel toepassingen—en dat is precies waar de magie begint.

Lavas – het kruid dat bleef

Achter in de tuin, waar de grond donker en vochtig is, staat lavas. Hoog, bijna arrogant, met bladeren die ruiken naar herinnering. Wie het kruid kent, herkent meteen de geur: warm, hartig, bijna bouillonachtig. Vandaar de bijnaam maggikruid, al bestond lavas al eeuwen voordat iemand ooit een flesje Maggi opendraaide.

Lavas is een reiziger. Ooit groeide het in de heuvels rond de Middellandse Zee en in delen van West-Azië, waar het door de oude Grieken en Romeinen werd gewaardeerd als medicijn. Zij geloofden dat het de maag tot rust bracht, het lichaam verwarmde en zelfs het verlangen kon aanwakkeren. Een kruid voor het lijf én voor wat daaronder lag, zo leek het.

Met de Romeinse legioenen reisde lavas noordwaarts, langs wegen en rivieren, tot het in Europa wortel schoot. In de middeleeuwen kreeg het een vaste plek in kloostertuinen. Karel de Grote vond het belangrijk genoeg om het verplicht te laten verbouwen. Monniken gebruikten het in soepen en stoofpotten, maar ook in aftreksels tegen buikpijn, lusteloosheid en wat men toen nog “verstoring van de levensgeesten” noemde.

Rond lavas hing meer dan nut alleen. In het volksgeloof was het een kruid van bescherming en aantrekkingskracht. Het werd in badwater gedaan om geluk of liefde te bevorderen, of bij de deur gehangen om het kwade buiten te houden. Misschien was het de sterke geur, misschien de overtuiging dat alles wat zo krachtig groeit, ook kracht kan schenken.

In de moderne keuken raakte lavas wat op de achtergrond. Industriële smaakmakers namen het over, en het kruid werd gereduceerd tot een vergelijking: het smaakt naar Maggi. Maar wie het opnieuw leert kennen, ontdekt iets anders. Iets groens en aards, met een lange geschiedenis. Een plant die generaties heeft overleefd door zich nuttig te maken, maar ook door verhalen aan zich te binden.

Lavas staat er nog steeds. In oude tuinen, langs vergeten muren. Het kruid dat bleef, terwijl de wereld veranderde.

Het geheim van maggikruid, gebruik de jonge scheuten voor gerechten met korte bereidingstijd zoals salades, en de oudere stengels voor gerechten met langere bereidingstijd zoals soepen en stoofgerechten.